من اون آدم اعصابخرابم
واسه هیچ عهدیام اعصاب ندارم
خیلیا منو عذاب میدادن
من یاد گرفتم عذاب ندم
من و شب، سهتایی بیدار
اونی که جا گذاشتم، صدای گیتار
دیلینگ دیلینگ، شاید آروم بشم
و طبق معمول با نور کم
مخ لعنتی حس تازه میخواد
یه فرکانس ممتد این مخ رو داره
هنوز گیجم از اتفاق دیشب
دقیقاً نمیدونم که کی مونده بود پیشم
هنوز سردرد با تصویرای تارش
هنوز سردرگم، سر میره رو بالش
من یه کاکتوس تنهام
من کابوس شبام
یه گوشه لش که حسوحالش نبود
و یه نخ سیگار با چشموچال کبود
تأثیرش از بیخوابی زیادیه
فکر و خیالیه که کوبیده منو
هنوز سرپام، هنوز زندهام
دلگیر از آدمای رندم
اینایی که بادی به هر جهتان
و همشون نامردن، همشون
یارو خراب بود، تعمیرم نمیشد
و هرچی هم که میزد، اون تقریباً نمیمرد
از نصیحت تأثیرم نمیبرد
نه، تقدیرم نمیخورد
کمشانس یا انتخاب بدم
یاد گرفتم دیگه استفاده نشم
اگه یه کار خوب پیدا کردم
این دفعه دیگه استعفاشو ندم
با پول میتونی آدم بخری
از روی سختیاتم آسون بپری
چندتا چیزو با هم ببری
بیپولی، از عالم بهدری
من اون آدم اعصابخرابم
واسه هیچ عهدیام اعصاب ندارم
خیلیا منو عذاب میدادن
من یاد گرفتم عذاب ندم
باهات میبندم یه شرطی
از مرحله پرتی
پشیمونی از رفاقت با هرکی
در حد حرفی
بچگیهام با یه نور پرید
بابایی جون داد که تا یه نون خرید
یاد گرفتم اگه بچهای
بیرون جات نیست و بمون پیش ولیت
غریبهایم، اسیر این تعبیر
از اون بالام که کسی ما رو ندید
بدبین با افکار پلید
این همه نوشتم، چه اشعار بدی
بگذریم، هنوزم خوبم
هنوز آرزوهامو تو هاونگ میکوبم
میدم دست باد، میشم همصدا
تا عقدههامو تو این آهنگ میخونم
هنوز میدونم چند سالیه
که هنوز بیرونم
این یعنی درد، درد یعنی من
من یعنی غم
چند سال دیگهشم هنوز همینم
یاد گرفتم آدم باشم
نه واسه هر خری که آسون تا شم
زخمیام، ولی هنوز وایستادم
چون یاد گرفتم آسون پاشم
یاد گرفتم نریم به قدیما
به هیچ احمقی اینقدر رو ندیم ما
یاد گرفتم با چشمای خیس
این زندگی عادلانه نیست
نظرات